Wedstrijdverslag

 

ALPIROD 1995 8e editie

 

Woensdag druppelen de deelnemers aan de 8e editie van de ALPIROD ´95, de lang­ste sledehondenwedstrijd in Europa, het Franse bergdorpje Autrans (Vercors) binnen. DE Alpirod, begin­nend in Autrans via Zwitserland en Oostenrijk naar Cortina d´Ampe­zzo in Italië. Een proloog van 30 km. gevolgd door 700 wedstrijd kilometers in 10 dagen. De 54 deelnemers komen uit Europa de Verenigde Staten, Rus­land en Canada, waaronder drie Nederlandse teams. De wed­strijd begint op zaterdag, maar de deelnemers moeten drie dagen voor de wedstrijd aanwezig zijn. In deze dagen worden de honden door het team dierenart­sen nageke­ken, de materialen en sleden gecontro­leerd, alle papie­ren bekeken en de honden die aan de wedstrijd deelne­men worden van een chip voorzien. Iedere dag zullen de honden die de wed­strijd lopen voor de start en na de finish door middel van deze chip gecon­troleerd worden en van iedere hond wordt tij­dens de wedstrijd alle gegevens zoals medicijn­toediening, blessures en conditie in een soort logboek bijge­houden. De teams mogen dertien honden inzetten, met een maximum van twaalf en een minimum van acht honden in het team. De honden mogen tijdens de wedstrijd gewisseld worden, maar de honden die voor de etappe ingezet worden, moeten deze dag volbrengen. Raken zij onderweg te vermoeid of geblesseerd dan moeten zij in de sledezak meege­voerd worden tot het einde van de etap­pe. De dierenartsen bepalen of een hond weer fit genoeg is om weer aan de wed­strijd deel te nemen.

 

Het is een bonte verzameling van ver­voermiddelen. De mushers uit Europa hebben hun normale auto´s met transportboxen, maar de Amerikanen en Canadezen die met het vliegtuig naar Europa zijn gekomen hebben bestelwagens gehuurd en deze volgeladen met vliegtuigkratten voor dier­transport, soms drie kratten op elkaar gestapeld. De Alaskan en Siberiën husky´s laten alles over zich komen, zij zijn dit leven gewend. Het nerveu­ze gedoe van de baas, die voor de vierde keer zijn slee contro­leert of in een pas gelegd hoopje staat te roeren, alsof hij daar de gezond­heid van de hond in kan lezen, zij weten dat ze straks voor de slee mogen lopen, daar zijn ze voor geboren en dat is wat ze graag doen.

 

De organisatie van een wedstrijd als de Alpirod is enorm.

De juryleden, de dierenartsen, dokters, fysiotherapeuten voor dieren en mensen voorzien van de modernste apparatuur, tijd­waarneming, een viertaligpersburo, controleposten en de mensen van de logistiek die in drie ploegen zijn verdeeld. Eén ploeg loopt altijd een dag voor de wedstrijd de te lopen trail voor te bereiden, één ploeg bege­leidt de wedstrijd zelf, en één ploeg loopt achter de wed­strijd en zorgt er voor dat na de wedstrijd niemand met auto­pech achterblijft en dat al het materiaal is opgeruimd. Al deze mensen zo´n 200 in getal stonden onder leiding van de renleider, de Alaskaan Al Crane. Om al deze mensen voor te bereiden op hun taak, alle trails te bekijken kortom alles op één lijn te krijgen vergde meer dan 8 maanden werk.

 

Zaterdag Autrans: de wedstrijd begint met een proloog van 30 kilome­ter. Voor de wedstrijdleiding is deze loop bedoeld om de start volgorde voor de echte wedstrijd samen te stellen. De mushers maken van deze loop, waarvan de gelopen tijd niet meetelt voor de wedstrijd, gebruik om nog wat honden te tes­ten, kijken of ze al aan de wat ijlere lucht gewend zijn en zien of de gekozen leidhonden het flink heuvelachtige parcours aankun­nen. De meeste teams lopen deze proloog met tien honden en houden zo drie honden fit, wat later in de wedstrijd van pas kan komen. Het weer is zeer goed, koud, een klein zonnetje en een lage vochtigheidsgraad, kortom het ideale weer voor een sledehondenwedstrijd. Dat blijkt dan ook uit de tijd die de winnaar van deze proloog maakt. De Alaskaanse Roxy Whright-Champain die in Alaska iedere belangrijke wedstrijd al één of meerdere keren gewonnen heeft, raffelt de 30 kilometer af in een tijd van 1 uur 19 min. De naar Alaska geëmigreerde Frans­man Jauques Philip, die al drie keer de ALPIROD heeft gewonnen wordt tweede. De Nederlanders Hans Bos, Wim van Dijk en Hennie Heskes worden respectieflijk 17e, 30e en 40e.

 

Zondag Autrans 1e etappe 80 km.

Start om 11.00 uur. Het weer is het zelfde als de zaterdag, ideaal. De teams starten om de twee minuten. De langzaamste teams als eerste. Dit heeft twee voordelen, de teams kunnen elkaar op de lange etappes steunen en het totale veld wordt niet uit elkaar getrokken en is er geen risico dat sommige teams nog diep in de avond over de trail lopen of kwijtraken. Voor het publiek is het ook interessant, want de teams halen elkaar in en het geheel schuift in elkaar. Even buiten het dorp hadden we een heuveltje gevonden alwaar we de teams op vier verschillende punten in de wedstrijd konden zien en voor de insider was het op deze manier ook leuk om de gelopen tijden bij te hou­den. De trail was goed geprepareerd. De helft redelijk plat, de helft flink heuvelachtig.

De etappe wordt gewonnen door Tim White, tweede Jaques Philip en derde één van de vrouwelijke deelneemsters Dee Jonrow.

 

Maandag Villard de Lans 2e etappe, A 65 km.

Start om 15.00 uur. Deze etappe bestaat uit twee delen. Vanuit Villard de Lans lopen de teams het eerste gedeelte licht heuvelachtig, na veertig kilometer begint de beklimming van de Col du Rousset, een zeer zware beklimming en dat in het don­ker. De honden hebben geen probleem om in het donker te lopen, zij worden hierop ook getraind. De musher gebruikt een hoofd­lamp, zodat hij zijn handen vrij heeft en licht waar dat nodig is. Na aankomst bovenop de Col du Rousset worden de honden eerst verzorgd en moet de musher in de slaapzak in de open lucht de nacht doorbrengen. Dit is een hard gelag want het is ijzig koud en er staat een behoorlijke wind op de berg. Voor iedere musher is er een baal stro beschikbaar die hij verdeelt onder de honden en zichzelf. De volgende morgen begint deel twee van deze etappe.

 

  Dinsdag Col du Rousset 2e etappe, B 65 km.

De gisteravond als laatste aangekomen teams starten als eerste. Het eerste gedeelte van de trail is eenvoudig want de Col du Rousset moet afgedaald worden. Na 20 kilometer begint het harder te worden. De teams gaan vanuit de luwte van het bos naar een hoog pla­teau en de wind en stuifsneeuw krijgen vrij spel. Het lopen gaat moeizaam, want vaak is de trail ondergestoven en ook de markeringen verdwijnen langzaam in de stuifsneeuw. De controleposten hebben hier handen vol werk, vooral het laat­ste stuk naar Fond d´Urle, een skistati­on boven op een berg, waar de wind die hier stormachtig is vrij spel heeft met de teams. Maar alle gestarte teams vol­brengen de tocht. Na de wedstrijd moeten de teams nog naar de volgende etappeplaats vertrekken, een autorit van zo´n drie uur naar Bessans in de Haut Savoy.

De winnaar van deze etappe wordt de Noor Roger Leegaard, tweede Dee Dee Jonrow en derde Tim White.

 

Woensdag Bessans 3e etappe 100 km.

Door lawine gevaar moet deze etappe 25 kilometer ingekort worden. Veel deelnemers vinden dit geen probleem, want als de honden fysieke problemen krijgen gebeurt dit vaak op de derde dag, vooral bij de teams die op dit moment nog niet de top van hun conditie hebben bereikt. De honden gaan zich dan lichamelijk omschakelen, wat gepaard gaat met lusteloosheid en weinig eetlust. Om deze tocht goed te volbrengen moeten de honden echter blijven eten, omdat zij anders te snel zouden verzwak­ken. Komen de honden dit proces goed door dan zullen zij iedere volgende dag van de wedstrijd beter worden, gaat dit omschakelingsproces mis dan blijft er maar een ding over, stoppen met de wedstrijd.

De trail is goed te doen vandaag. Redelijk vlak met aan het eind een behoorlijk steile klim van 400 meter en een stuk van een paar honderd meter, waar het altijd hard waait en het zicht minimaal is door de stuifsneeuw. Aan het keerpunt is er een verplichte rust van 60 minuten, waarna de teams in

de volgorde als waar zij aangekomen zijn herstarten voor dezelfde weg terug.

De Noor Roger Leegaard laat blijken dat zijn honden in goede vorm zijn want hij wint wederom deze etappe, met als tweede en derde Dee Jonrow en Tim White.

 

Donderdag: Na deze zware begindagen krijgen de honden een dag rust. Niet echter de musher en zijn helpers. Vandaag is de transfer naar Maloja in de Zwitserse Engadin, zo´n 6 uur rijden.

 

Vrijdag 4e etappe van Maloja naar Lavin 72 km.

Vandaag een ideale etappe. Het grootste gedeelte vlak. De honden genieten duidelijk van de vlakke stukken. Zij lopen een mooi strak ritme en de snelheden liggen dan ook hoog. Maar het venijn zit in de staart, de laatste 12 kilometer klimmen met als klap op de vuurpijl dwars door Sankt Moritz. Veel publiek, met bontjassen die voor de honden toch een speciale geur afgeven, waar zij eigenlijk wel even in zouden willen bijten, en files met arrensleden. Hier wordt het uiterste gevergd van hun discipline, maar iedereen komt er goed door.

Roger Leegaard houdt zijn vorm vast en wordt eerste voor de Alaskaanse dames Dee Jonrowe en Roxy Whrigt-Champain.

 

Zaterdag 5e etappe van Sesto naar Sillian 100 km.

Dit is zonder meer de zwaarste etappe van de Alpirod. De lang­ste, veel klimmen, lange stukken geprepareerd door een sneeuwscooter, dus smal en zacht. Dit is voor de honden een gevaar­lijke trail. Zij kunnen door het doorzakken in de sneeuw­ blessu­res oplopen en worden ook snel vermoeid. De mushers doen het dan ook rustig aan en lopen op safe. Omdat de start ´s mor­gens om tien uur is denken velen dat zij voor het donker binnen zijn en denken niet aan hun hoofdlampen, echter de langzame trail en de vroeg invallende duisternis zorgen voor problemen en veel mushers moeten hun weg zoeken door een diep zwarte nacht. Gelukkig zijn de leidhonden zeker van hun zaak en lopen de trail op de geur. De laatste 15 kilometer van de trail zijn geneutraliseerd vanwege het gevaar wat zich hier kan voordoen (hele stukken over asfalt en verijsde wegen tussen het verkeer door).

De gemiddelde snelheid in de Alpirod tot nu toe lag rond de 25 km. per uur, maar zelfs de winnaar van deze etappe Roger Leegaard komt niet boven de 18 km. per uur uit. Tweede Tim White en derde Dee Jonrowe.

 

Zondag 6e etappe een rondje Sillian 60 km.

De vermoeidheid begint mee te spreken bij de teams, de meeste deelnemers zetten minder honden in het team om zo wat reserve honden te hebben voor de volgende etappes. Het rondje Sillian is niet te moeilijk, overwegend vlak met één klim van 1130 meter naar 1800 meter. Als de honden in één stuk naar boven gaan gebeurt dit meestal in een vast ritme. Door dit ritme raken de honden minder snel ver­moeid dan wanneer zij heuvel op heuvel af gaan. De musher krijgt het hier wel voor zijn kie­zen, hij moet constant lopen, duwen en steppen. Roger Leegaard blijft zijn vorm behouden met een eerste plaats, Dee Jonrowe tweede en Jaques Philip een derde plaats.

 

Maandag 7e etappe A van Villabassa naar Anterselva 55 km.

Deze etappe bestaat uit drie delen. Het eerste etappe start om 15.00 uur en eindigt in een bivak. Het is rond het vriespunt en het sneeuwt licht. De honden vinden het prima, in het bivak rollen ze zich op, neus onder de staart en ze laten zich ondersneeuwen.

 

Dinsdag 7e etappe B van Anterselva naar Dobbiaco 60 km.

Start vanuit het bivak om 8.00 uur. Dezelfde weg terug naar Dobbiaco.

 

Dinsdag 7e etappe C van Dobbiaco naar Cortina d´Ampezzo 40 km.

Na aankomst in Dobbiaco hebben de teams verplicht één uur rust, waarna hergestart wordt naar de finish in Cortina. Dit herstarten is voor de honden een onbegrijpelijke zaak want meestal krijgen ze na een wedstrijd of een training hun portie voedsel en rust. Zeer triestig was dat een van de mushers 40 km. voor de finishlijn de wedstrijd moest staken omdat zijn honden niet meer wilden starten. Winnaar van deze zware etappe is wederom Roger Leegaard, gevolgd door Dee Jonrowe en Tim White.

 

Deze Alpirod samenvattend kan men wel zeggen dat dit één van de zwaarste afleveringen is geweest. Doordat er overal vol­doende sneeuw lag zijn er geen etappes uitgevallen en ook het beoogde aantal kilometers ( 700) zijn volledig gelopen. Opval­lend is dat de Noor Roger Leegaard de Amerikaanse hegemonie van de vorige afleveringen wist te doorbreken en zes van de zeven etappes wist te winnen en de Amerikanen die toch de beste trainingsomstandigheden hebben liet stoeien om de tweede en derde plaats. De organisatie was perfect. De enige opmer­king die gemaakt mag worden is dat men niet de aandacht bij de wedstrijd kon houden tot de laatste deelnemer de finishlijn was gepasseerd. Tot de dertigste deelnemer was alles nog leuk, maar daarna moest vanwege de tijd alvast wat opgeruimd worden, de controleposten werden het zat, kortom de beste waren binnen en de rest hing er wat bij. Als men een wedstrijd uitschrijft en men neemt 54 teams aan, dan zal ook voor 54 teams aandacht moeten zijn. Is dit door tijdgebrek niet mogelijk, dan zal men minder teams aan de wedstrijd moeten laten deelnemen.

De wedstrijd werd beheerst door de snellere Alaskan Husky´s, (op snelheid gefokte kruisingen) maar de raszuivere Siberians, die toch het gezicht van een sledehondenwedstrijd blijven hadden onderling een aardige competitie.

 

 1e plaats Roger Leegaard Noorwegen    29 uur 31 min 11 sec.

 2e plaats Dee Jonrowe Alaska              30 uur 30 min 23 sec.

 3e plaats Tim White Minnesota             30 uur 33 min 10 sec

20e plaats Hans Bos Nederland             36 uur 51 min 13 sec

26e plaats Wim van Dijk Nederland        38 uur 06 min 24 sec

41e plaats Hennie Heskes Nederland     47 uur 25 min 38 sec

 

10 teams hebben de race niet beëindigd.