Nisling

25-06-1991 / 07-06-2004

 

             renpas nisling.jpg (37354 bytes)

 

Nisling is mijn eigen tweede hond, die jaren met Donjek in één huis heeft geleefd. Voordat ze in 1995 samen gevoegd werden met de honden van Leo. Deze beiden honden zijn tot die tijd altijd mee gegaan naar mijn werk in de kapsalon. 

Daar waren het hele rustige honden maar, O wee, als het half zes was geworden dan waren het weer gewoon twee honden die jong en onstuimig waren. Met deze honden is ook alle cursussen voor de gehoorzaamheid gedaan en op het veld waren het perfect luisterende honden maar met uitlaten tussen de middag had ik nog wel is hulp nodig om met beide honden gelijktijdig uit te gaan.

Nisling is de eerste jaren een zorgen kindje geweest, het duurde tot de leeftijd van anderhalf jaar voor hij zindelijk was. Toen pas werd ontdekt dat hij een darmprobleem had. Hij at soms dagen niet en dat vasten heeft hij tot latere leeftijd volgehouden. Iets waar ik me later ook niet meer druk om  maakten maar de eerste twee jaar zeker wel, later hoorden dat gewoon bij Nisling.

Nisling was een vrolijke aanhankelijke hond, vooral  tegenover mij, andere vonden hem niet bijzonder maar dat was hij wel. Ik kon met hem lezen en schrijven, hij wist haarfijn hoe ik me voelde en anders om ook. Hij kon ook met zijn rug naar je toe draaien als je de aandacht aan de andere gaf en hem oversloeg, hij bleef dan zo zitten tot je iets ervan zei, tegen hem. In de kennel was het een rustige hond die met niemand moeilijkheden maakten en nog al eens lekker aan het ravotten was met de anderen.

In het sledehondenteam was hij een goede werker. Er is zelfs nog geprobeerd om hem als leidhond van het team te gebruiken om een eigen span te maken. Maar dat kon hij alleen als er een sterke leidhond naast stond. Bij Leo in het team heeft hij deze functie niet kunnen vervullen maar hij was wel een beste trekhond.

Voor de grote verhuizing van de kennel was er al iets aan de hand met Nisling maar we konden onze vinger er niet op leggen, wat het nou was. Het enigste wat we merkten, dat er was is dat hij af en toe huilden. Niet het joelen zoals ze soms met zijn allen tegelijkertijd deden, maar hij alleen.  's Nachts, soms overdag, het begon als gekreun en dan ging dat dan over in dat eenzame gehuil.  Na onderzoek bleek zijn reactievermogen niet meer goed te zijn, zijn zicht was slecht en zijn hersenfunctie reageerde niet meer goed, er werd gedacht dat er iets in zijn hersens was waarschijnlijk een tumor. Maar om dit te onderzoeken zou er een scan gemaakt moeten worden, gezien zijn leeftijd hebben we hiervan afgezien. Na de verhuizing werd het huilen snel erger ook de frequentie werd verhoogt. Je kon dan bij hem gaan zitten om hem gerust te stellen, dan werd het wel weer minder. Tot de keren van huilen zo snel  op elkaar gingen volgen, dat om hem rust te gunnen, we besloten hebben om hem te laten gaan. 

Terug naar Husky's