Soms loop iets niet zoals je het had gedacht!

 

Toen wij nu bijna negen jaar geleden ons Siberian Husky team bij elkaar voegde, (door privé perikelen waren zij door heel Nederland en Duitsland verspreidt) hadden wij het idee dat wij na zo’n zes, zeven jaar misschien wel bijna geen honden meer zouden hebben (het waren er toen wel 12 maar allemaal volwassen honden uit ons top sledehondenteam). Waarom hebben we 12 honden uit heel Europa weer terug gehaald. Het werken met Siberians in een team geeft zo’n band met de honden die onvergelijkbaar is. De honden vertrouwen ons en wij vertrouwen de honden, als je met grote snelheid door een stikdonker bos suist, in dikke mist sleet of boven op een bergtop bijna van de berg afgeblazen wordt, dan rest maar een ding. Elkaar vertrouwen en elkaar niet kunnen missen. Wij hebben toen besloten om nog een jong ploegje erbij te gaan nemen omdat als Leo de sledehondensport wilde blijven beoefenen, kon dat ook met een klein ploegje jonge honden en de nog in goede conditie verkerende oudere honden. Toen in 1998 eerst onze leidhond van 14 jaar en na een half jaar een 7 jarige hond overleden, de jongste aan een acute auto-immuunziekte en dit zo’n impact op ons maakte, besloten we dat er geen jonge honden meer bij zouden nemen en het laten bij de drie jonge sprinkhanen en de Hollandse smous Jumper. Ik weet dat er mensen zijn die aan een derde hond al niet moeten denken maar ik kan vertellen bij meer dan 6 honden maakt het niet meer uit, een bak voer meer of minder.

Vaak zeiden mensen,”zo, dat kost wat?”. Maar eten doen de husky’s zeer weinig en buiten de vaccinaties om hadden we zogoed als geen dierenartskosten, we weten nu dat we dat 1x teveel hebben gezegd.

Want sinds vorig jaar november hebben we dat dubbel en dwars ingehaald en ik kan zeggen dat ons dit nog wel een vermogen had mogen kosten als ik dan mijn hond had mogen houden. Maar in april 2003 hebben we afscheid moeten nemen van onze jongste husky, Cosmic.

Hij is maar 5 jaar oud geworden, en bijna een half jaar behandeld tegen lymfklierkanker, en als je had gezien hoe hij alle kuren onderging, nooit een snauw of een grom als hij elke veertien dagen aan het infuus zat te wachten terwijl de chemokuur z’n lichaam indruppelde. Ik heb in dit half jaar veel bewondering gekregen omdat een hond dit zo gelaten over zich heen liet komen en dus alle vertrouwen in ons had dat wat  wij met hem deden goed voor hem was. Maar toen onze dierenarts ons vertelde dat Cosmic immuun was geworden voor de chemokuur en dat hij niets meer voor ons kon doen, voelde het aan als of wij samen met de dierenarts de wedstrijd hadden verloren.

  Omdat wij zoveel honden hebben gaat het er gevoelsmatig heel moeilijk in dat we nu net de jongste hond moeten verliezen want als je nu een hond van 14 jaar hebt lopen en dan nog drie van 13 jaar en twee honden van 12 jaar dan komt het toch niet in je hoofd op dat je een vijf jarige hond verliest. En als je dan eenmaal bent gewend aan het feit dat hij weg is en je hebt je dierenarts beloofd dat je voorlopig niet meer langs komt, je de volgende klapper krijgt te verduren.

De nu jongste husky heeft of een ernstige chronische darmziekte of zelfs misschien dunne darmkanker maar er is ondanks een endoscopie onderzoek geen goede diagnose te stellen. Omdat  er geen 100% uitslag over te  geven is, maar je ziet de hond alleen maar verder achteruit gaan. Mensen, ik kan jullie vertellen dat doet pijn.

Hoe het verder met deze jonge hond gaat aflopen dat weten we nog niet, maar als wij naar dat ingevallen, magere koppie van hem kijken, willen we niet er aan denken wat ons te wachten staat. 

  Wat ik jullie wil vertellen en daarom dit op papier heb gezet, ook al kan je, de hond soms net als  kinderen, de neiging hebben om hem achter het behang te plakken, je kan ze nooit missen. Soms loopt iets niet zoals je had gedacht en loopt de levensloop van de hond anders dan die je had voorgesteld toen je de jonge pup voor het eerst in je armen sloot.

Ga genieten van je hond ook al luistert hij/zij soms niet altijd en heb geduld en wees duidelijk zodat hij je begrijpt wat je hem probeert duidelijk te maken en probeer om hem hond te laten zijn.  Ik hoop dat jullie begrip gaan krijgen dat de hond ons soms gewoon niet snapt en daarom soms niet lijkt te luisteren. Maar vertrouw op je hond zodat dat wederzijds wordt.

 Terug naar verhalen