Yessie

22-06-1993 - 18-12-2006

           

    

Yessie, zij is een klein teefje met  één blauw oog en één bruin oog,  een pittig, speels maar op zijn tijd een angstig hondje. Het pittige laat zij zien in haar felheid en het fanatieke in het team met het werken maar ook in het speelelement. De angst is tegenover mensen en vreemde dingen die ze niet kent. 

  

Deze angst komt door een traumatische ervaring op zeer jonge leeftijd, zij was nog maar een paar maanden oud toen dit gebeurde. Maar hiervan heeft zij wel haar hele leven last van gehouden. De ervaring ze heeft, is gebeurt op een demonstratie met het hele team en waar zij samen met de andere honden zat te wachten op de start. Door het aandoenlijke aanzicht van een pup zijn er teveel mensen opeens om haar heen gaan staan, zij is losgebroken van de stake-out en is gevlucht, deze ontsnapping had een vangpartij tot gevolg. Door een slecht herstel van deze ervaring, heeft zij haar verdere leven last van gehouden. En nu nog als zij vreemde stemmen hoort begin zij alvast maar te blaffen dat, het uit de buurt moet blijven. Yessie laat in het team  op wedstrijden en op de trainingen nooit iets zien van haar angst. Yessie is dan in haar element, ze ziet geen mensen, geen vreemde dingen, ze hoort of ziet niets en vertoont dan geen enkele angst.

Door haar kleine formaat is zij een snelle loper.

Yessie is nu twaalf jaar maar ze kan nog steeds spelen als of dat ze een jonge hond. 

Zij houdt bij ons in de kennel dan ook op dit moment de leven in de brouwerij samen met de Oudduitse herder, natuurlijk!

   

Zij is de spil met het spelen.  

Afgelopen maandagavond (18-12-06) hebben we zeer onverwachts Yessie laten inslapen.

Zij had achteraf gezien na Bungee's overlijden een Attack gehad waarmee we bij Arno zijn geweest maar in de loop van het voorjaar krabbelde ze weer op. Na het overlijden van Nicolai was binnen een week nog een keer raak, maar ze blijft eten en scharrelde wat rond in de tuin en als ze wilde lag ze in huis. Maandag in de middag liep ze ook nog rond in de tuin maar toen we om half zeven de honden gingen voeren liep ze rondjes in de kennel op een vierkante meter. Haar koppie stond dwars op der lijf en was niet goed meer aanspreekbaar. Haar mee naar binnen genomen maar ze had nergens meer controle over, haar bewegingen waren ongecontroleerd, haar ogen waren leeg.

  Snel naar Arno, de dierenarts toe, maar er was geen hoop meer.

Terug naar Husky's